Feedback is geen geschenk

Als feedback écht een geschenk was, zou je het met een blij hart ontvangen.
Je zou er geen energie door verliezen.
Je zou niet plots denken: ben ik wel (goed) genoeg?

Feedback is ruwe data.

En zoals met data:

sommige is waardevol
sommige is ruis
sommige is projectie van de ander
sommige is gewoon slecht geformuleerd

Gedurende jaren kreeg ik feedback dat ik te direct was.
Te scherp. Te veel richting. Te hard. Te directief.

Ik paste me aan.
Ik werd zachter.
Gaf meer ruimte.
Luisterde meer naar de onderstroom.

Tot deze week.
Twee prospecten zetten mijn feedbackspier weer aan het werk:

Te weinig concreet
Gebrek aan pragmatische oplossingen
Te “fluffy”
Niet duidelijk genoeg
En daar zat ik dan, zonder opdracht.

Tijd om toe te passen wat ik zelf train

1️⃣ Ik erken dat het pijn doet

Feedback raakt. Soms twijfel. Soms frustratie. Soms angst.
Soms schiet ik meteen in mijn overlevingsmodus: verdedigen of aanpassen.

👉 Aanpassen = fout 👉 Niet aanpassen = fout

2️⃣ Ik kies wat ik ermee doe

Is het concreet? → houden
Is het interpretatie? → checken
Is het niet toepasbaar? → loslaten

👉 Niet alle feedback verdient actie

3️⃣ Ik maak zichtbaar wat mijn groei ondersteunt

Niet: “Ik moet minder fluffy zijn”

Wel: “Ik hoor dat dit nu te theoretisch voelt en dat jullie voorbeelden willen die direct toepasbaar zijn. Daar wil ik gerust later op terugkomen.”

👉 Ik pas mijn gedrag aan, niet mijn persoon.

Tot slot

Feedback is geen geschenk.
Het is ruwe data.

Het is aan jou om te kiezen:

wat je meeneemt
wat je loslaat
wat je er concreet mee doet
Zonder jezelf kleiner te maken om beter verteerbaar te zijn.

💬 Herkenbaar? Waar houd jij jezelf soms in, en hoe durf jij daar nu zichtbaar voor te gaan staan?